دیانا از جنس حضور

عزیز دلم سبز باشی و سر مست بهار تا بهاری دوباره     فروردین 1392- جزایر هرمز و قشم ...

تا دیروز از دیدن شکوفه ها و عطر گلها و هوای بهاری مست بودیم و از دیشب هم به تماشای باریدن برف نشستیم. روز سه شنبه 15 اسفند 91 یک باغ زردآلو پرشکوفه         امروز پنجشنبه 17 اسفند 91   ...

از وقتی فریبا جون از قصه ام تعریف کرده خوب راستش خیلی خوشحال شدم برای همین تشویق شدم تا یکی دیگه از قصه هایی رو که برای دیانا گفته بودم رو بذارم.   یکی بود یکی نبود. ننه بهار یه پیرزن تپلی لپ گلی تر و تمیز بود که همیشه یه چارقد سبز سرش می کرد و یه پیرهن چین دار گل منگولی تنش می کرد. روی دامن پیرهنش پر بود از گلهای بنفشه و لاله و شقایق و سنبل و نرگس. یه روز ننه بهار خیلی دلش برای زمین تنگ شد پنجره خونش رو باز کرد و باد رو صدا زد. گفت: آهای باد مهربون کجایی؟ بیا من رو ببر زمین خیلی دلم برای زمین و بچه های روز زمین تنگ شده. باد هو هویی کرد و اومد لب پنجره و گفت: چی میگی ننه بهار؟ دلت تنگ شده ؟ باشه آماده شو و کارهات رو بکن تا ...

عزیزم حضورت را در جمعمان خوش آمد می گویم بس زیبا و دوست داشتنی بودی در چشمان من سپند عزیز  سلامتی، شادی و یک زندگی سراسر زیبا برایت آرزو می کنم  

این روزها با رفتارهای بسیار متفاوتی نسبت به دو هفته قبل و حتی هفته قبل مواجه می شوم که نمی دانم چه برخوردی باید بکنم. لجبازی به معنای واقعی کلمه!!! احساس می کنم تعداد کلمات نکن، بشین، دست نزن و ... در جمله هایم سر به فلک کشیده و خودم از این بابت خیلی ناراحتم . علتش هم این است که با یکسری رفتارهای کاملا متفاوت از قبل روبرو شده ام که نمی دانم باید چه کنم. نیاز به راهنمایی و مطالعه بیشتر دارم. 

یکی بود یکی نبود یه دختری بود به اسم دیانا که یه متکا داشت... دیانا متکاش رو خیلی دوست میداشت البته رویه اون رو بیشتر دوست داشت به طوری که نمی ذاشت مامان اون رو در بیاره و بشوره... خلاصه این متکا همه چیز بود گاهی بالشی بود و دیانا سرش رو میذاشت روش و می خوابید و گاهی اسبش بود و گاهی صندلی، گاهی چهارپایه و خیلی وقتها نی نی بود. یه نی نی که دیانا از خواب که بیدار می شد با خودش می آورد سر میز تا بهش صبحانه بده و ... وابستگی دیانا به متکا به حدی بود که هیچ جا به جز خونه نمی خوابید و یا هر جا هم می خواست بخوابه باید متکا رو با خودش می برد. خلاصه رویه متکا آنقدر نخ نما و کثیف شد تا اینکه پاره شد و مامان با دیانا قرار گذاشت که با هم برن با...

دیروز دیانا داشت برای من یک جشن کاملا خیالی رو توصیف می کرد. مهمونیی که به قول خودش بچه ای بود و مامانی نبود ( یعنی فقط بچه ها بودند و مامانها نبودند). خلاصه کلی تعریف کرد که دوستاش اومدند و هر کدوم براش چه چیزهایی آورده بودند ( از نقاشی گرفته تا کیک و بادکنک و ... ) انگار باز هم ربطی به تولد داشت و در آخر گفت همه دست زدند و هورا کشیدند و گفتند: تو قهرمانی!!! تو قهرمانی!! از دیانا پرسیدم قهرمان یعنی چی ؟ کمی فکر کرد و گفت: قهرمان یعنی کسی که همه رو دوست داشته باشه. آنقدر تعریف قشنگی بود که نتوانستم حرفی بزنم....  ...

دیروز مطلبی رو درباره قصه گفتن تو وبلاگ نیروانا جان خوندم. فریبای عزیز با همون قلم شیرینش کلی راجع به قصه گفتن و فوایدش نوشته بود که خیلی برام جالب بود. یادم میاد بچه که بودم حسابی قصه می گفتم و می نوشتم ولی بعد کم کم این کار از سرم پرید و حالا که مامان شدم  خیلی برام قصه گفتن سخته و بیشتر کتاب می خونم برای دخترکم. دیشب خواستم یه تمرینی بکنم و قصه ای برای دخترکم بگم. بهش گفتم قصه چی رو بگم؟ گفت؟ یه کم فکر کن خودت می فهمی قصه چی رو بگی!!!!! ( اصلا تعجب نکنید این جمله ها رو از خودم یاد گرفته وقتی که زود می خواد جواب یه چیزی رو بهش بگم اینطوری جوابش میدم و حالا...) من هم خودم فهمیدم قصه چی رو بگم. دیانا قصه هایی که توش بابا و مامان ...

هفته پیش سفر یک روزه ای به بسطام داشتیم . می خواستیم به دیدن دوست عزیزی برویم. مثل همیشه دیانا اسم سفر را که شنید خوشحال و خندان بود. توی راه می گفت کی به مسافرت می رسیم!!!!؟؟؟؟ خلاصه هر چه براش توضیح میدادیم باز هم او حرف خودش رو میزد و ما هم حالیمون نمی شد منظور بچه چیه. به خانه دوست عزیزمان رسیدیم و اطراق کردیم. دیانا خیلی ناراحت رو کرد به من و گفت: چرا مسافرتمون رو نرفتیم. گفتم عزیزم الان هم اومدیم مسافرت، اومدیم یه شهر دیگه خونه دوست بابا جون و ... . دیانا با تعجب گفت: اینجا که مسافرت نیست. مسافرت کوه داره، دریا داره، جنگل داره اینجا فقط خونه است!!!! ...

این روزها عزیزکم یک نقاش کوچولو هستی. دائم در حال کشیدن گل، انواع نی نی ها!!! (بزرگ و کوچک )و بادکنک و کیک و درخت آلبالو و ... هستی و البته تا به امروز خانه ای نکشیده بودی. صبح دفتر و ماژیکهایت را آوردی و شروع به کشیدن کردی. از من پرسیدی چه بکشم؟ و من گفتم: خانه. بر خلاف همیشه که می گویی مربع بلد نیستم یا مستطیل بلد نیستم، اینبار نه نگفتی و اولین مستطیلت را کشیدی و بعد هم یک مستطیل دیگر به عنوان در و یک مثلث برای بام خانه. و من را حسابی ذوق زده کردی عزیز جانم. خانه ات مبارکت باشد من فدای اون درخت آلبالویی که کشیدی بشم الهی دیروز هم نقاشیی از عروسی مامان و بابا با کلی مهمان و گل و بادکنک و کیک کشیدی. ...